Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Gazeteler Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir

‘Karlar düşer, düşer düşer’ yürürüz…

Biz yürüyüşçülerin heyecanla beklediği şeydir kar yağışı. Çok yakından takip ederiz. Hatta resmen pusuya yatarız. ‘Balkanlar’dan gelen soğuk hava dalgası’, ‘Sibirya soğukları’ üzere cümleler gözlerde ışıldama, çabucak fısır fısır konuşma ve aksiyona geçmek için hazır ol vaziyeti alma vesilesidir. İşte Kocaeli’nde bu türlü bir kar yürüyüşü anlatacağım size…

Biz yürüyüşçülerin heyecanla beklediği

Meteorolojiyi yakından takip ederek aldığımız duyumlarla bir kar yürüyüşü için sabahın kör karanlığında ve ayazında yollara düşüyorum yeniden. Karaköy’den Kadıköy’e geçip arkadaşlarımla buluşacağım ve daima birlikte beyaz düşle kavuşacağız. Her zamanki üzere uykusuzum. Vapurda uyumuşum; bir orta başımı kaldırdım ki köprünün ışıkları bir görünüp bir kayboluyor. Oysaki lodos varmış ve biz fındık kabuğu misali bata çıka Kadıköy’e varmaya çalışıyormuşuz. Ömrümde bu türlü çalkalanmadım. Rötarlı da olsa karaya varıyoruz; bekleyen araca koşmak zorunda olmasam yerleri öpeceğim. O derece…

Kendimi karlara atıyorum…

En sonunda hâlâ aydınlanmamış sabahta, İstanbul’daki yürüyüş kümesinden tanıştığım beş maceraperestle bir ortaya geliyoruz. Kocaeli’ndeki Yürükler41 kümesine katılacağız. Onlar tam 28 kişi. Tepecik-Kayaüstü rotasını yürüyeceğiz. Lisana kolay, 14 kilometrelik bir parkur. İzmit’e bağlı bir köy Tepecik. Buraya Yuvacık Barajı’nın sağından geçip solundan çıkacak, kara doyacağız.
Grupla buluşup kısa bir tanışma faslından sonra çabucak yürüyüşe başlıyoruz. Bense kendimi birinci kara, tabelaların ortasına atıveriyorum. Yuvarlanmaya geldim sonuçta… Uzunca bir müddet yoldan yürüyoruz. Etraf bembeyaz kara teslim; görünüm mükemmel. Durmadan yokuş tırmanıyoruz. Bu sebepten ter içinde kalıyorum. Yoldan yürümek istemiyorum. Bol kara girmek, o saf beyazlıkta ayaklarımın altında kütür kütür karın sesini duymak istiyorum. Bizim küçük kümeden bir kişi benimle birebir fikirde değil. Ona kalsa o an dönmeliyiz.

Burunlar kızardı, eller dondu

Neyse ki Yürükler41 rehberi ormana dalıyor. Canım rehber ne de uygun ediyor. Bir epey yürüdükten sonra bir görünüm noktasından vadiyi ve dağları izliyoruz. Biraz uca gidince çabucak beni durduruyorlar. Halbuki bastığım yeri denetim ediyorum. “Hadi onların dediği olsun” diye geri çekilince de bu sefer onlar ‘tehlikeli’ yerde fotoğraf çektirme yarışına giriyor. Birinci ben düşünmüşken bir ben çektiremiyorum! Olur mu! Poz poz o rüzgârlı doruğun hakkını veriyoruz lakin ne esiyor! Terli sırtlarımız buz kesiyor, burunlar kızarıyor, ellerimiz donuyor lakin pilavdan dönenin kaşığı kırılsın.
Son kişi de yani ben de fotoğraf çekmeyi bitirip gruba katılınca geldiğimiz yerden tekrar dönüyoruz. E alışılmış ki sırada ‘karda sucuk ekmek’ var. Kaç kilometredir sırt çantalarımızda sucuk, tava ve ocak taşıyoruz. Günler öncesinden arkadaşlarla ortamızda “Sen ocak getir, ben ocak başı getireyim, bir tane tava var” muhabbetleri boşuna dönmedi. E acıktık; kaç kilometre tırmandık. Zati nedense her kar yağdığında koşa koşa bir sucuk ekmek yeme telaşım olur ve nedense o denli lezzetli gelir ki… Kar yürüyüşünün hakkını işte artık veriyoruz; karda sucuk-ekmek ritüelini birinci kim düşündüyse helal olsun.

Biz sucuk ekmek sıkıntısına düşmüşken hafifçe başlayan kar, tipiye dönüşüyor. E olağan süratlice toparlanıp yola düşme vakti. Ben ormandan tekrar yola çıkmış olmaktan ötürü içten içe mızmızlanıyorum ki hop, rehber tekrar ormana sapıveriyor. “Helal hocammm” diye alkışlıyorum. Yürükler41 yağan yeni karda kütür kütür tek sıra halinde ormanda ilerliyor. Biri hoş sesiyle inceden inceye Karadeniz türküleri söylüyor. Dünya siyah ve beyaz. Ben orta ara kendimi yandaki karlara atıyorum. Boyuma uygun bir ağaç bulduğumda altına girip, kolları sallayıp karlara bulanıyorum.
Tam bir memnunluk.

Sırayla iz açıyoruz. Kar yürüyüşlerinde en öndeki kişi yeni yağan karda iz açar ki arka-
dakiler rahat yürüsün. Sıkıntı olduğu için de genelde erkekler yapar lakin ben çok severim iz açmayı. Hele ki artık yokuş aşağı inişe geçmişsek en ön benimdir. Tırmanmayı sevmem lakin inişlerde üstüme tanımam. Dize kadar gelen karlara birinci basan kişi olmayı da kaçıramam, değil mi?

Poşetle de kayarım

İz açarak inerken bir taraftan da gerçek rotada ilerlemeliyim. Ağaçlardaki işaretleri takip ediyorum. Aşağıda göğe yükselen bir su var; bir sıcak su kaynağı olabilir mi? Takımı bırakıp yakınına kadar gidiyorum, kaynak değil, bir su borusu patlamış, sular fışkırıp donmuş. Tam bir sanat yapıtı. Fotoğraflar çekip tekrar yürüyüş yoluna dönüyorum ki arkadaşlar yolumuzu basa basa buza dönüştürmüş.

Yokuş aşağı olduğuna nazaran elbette kaymalıyım. Çantamdan bu iş için getirdiğim poşeti çıkarıp kayıyor, ha teğe devrilip karlara savruluyorum, kahkahalarım ormanı çınlatıyor.

Bir orta gerimi döndüğümde ormana girmek istemeyen ve dönmek isteyen o arkadaşla göz göze geliyorum. Halbuki yokuş aşağı yürürken neredeyse 10 kere düşmüş; orada olmaktan nefret ediyor ve benim bu kadar eğlenmeme hudut oluyor. 1 saniyeliğine ‘empati yapıp’ kar eğlenceme dönüyorum.
Ormandan çıkıp da köye yanlışsız yürümeye başlayınca ortam birden Nuri Bilge Ceylan sinemalarından bir sahneye dönüşüyor. O denli hoş fotoğraflar çekiyoruz ki…

Ağaçları silkeleyip kar yağdırdım.

Aracımıza varıyoruz, zirveden tırnağa sırılsıklamım. Aslında ne su geçirmez pantolonun cürmü ne de botun. Karlarda yuvarlanırken belim açılmış ve kar oradan girmiş. Huyumu biliyorum ki yedek kıyafetler çantamda. O soğukta köyün cami tuvaletinde üst değiştirmek zorunda kalmak biraz can yaksa da onunla da eğleniyorum. Zira hiçbir şey sonsuza kadar sürmüyor. Üşümek de giyininceye kadar… Bu türlü karlı maceralarda hiç hasta olmadım. Ben meskende ve kentte hasta oluyorum. Bu harika dağ havası insanı hasta etmiyor. Bu türlü yürüyüşlerde uygun ekipmanınız yoksa, kondisyonunuz düşükse ve başınıza gelen şeylere gülmek yerine dövünen ve şikâyet eden bir yapınız varsa benim bu kadar eğlendiğim yerden siz -arkadaşım gibi- nefret edebilirsiniz.